πύϊρ
πύϊρ, leçon fausse p. πύυρ Sim. (Hdn gr. π. μ. λ. p. 919, 14), v. πῦρ.
πύϊρ, zweisilbige Nebenform von τὸ πῦρ, das Feuer, wird aus »Simonides« angeführt von Herodian. Περὶ μον. λέξ. p. 12.18. S. Bergk Poet. Lyr. Gr. ed. 1 Simonid. Amorgin. frgmt. 29, ed. 2 Simonid. Cei frgmt. 59. Aus dieser Form πύϊρ scheint die Form πῦρ durch Kontraktion entstanden zu sein, wie πάϊς παῖς, φάος φῶς.