σατραπικός
σατραπικός, of a satrap
σᾰτρᾰπ-ικός, ή, όν,
- of a satrap, ἡ σ. οἰκονομία, opp. ἡ βασιλική, Arist. Oec. 1345b13; αὐλή Plu. Agis 3.
- II like a satrap, luxurious, Id. Comp.Cim.Luc. 1; δωρεαί Alciphr. 1.38; οἱ -ώτεροι τῶν φιλοσόφων Phld. Oec. p.74 J.; formal, stately, συμπόσιον Plu. QConv. 2.616e:—irreg. fem. σᾰτρᾰπ-ίς, ίδος, ναῦς Philostr. VA 2.17.
σατραπικός, ή, όν [ᾰᾰ] de satrape, Arstt. Œc. 2, 1, 2, etc. ; fig. somptueux, fastueux, Plut. Agis 3, M. 616e ; Alciphr. 1, 38 ||
Cp. -ώτερος, Philod. De ira.
Étym. σατράπης.
σατραπικός, zum σατράπης gehörig, satrapisch, αὐλαί Plut. Agis 3, u. A.