σεληναῖος
σεληναῖος, lighted by the moon
σελην-αῖος, α, ον,
- lighted by the moon, σ. νύξ a moonlight night, Orac. ap. Hdt. 1.62; of the moon, αἴγλη A.R. 4.167; τοῦ σεληναίου [κύκλου] D.L. 1.24 (v. Diels Vorsokr. i p.1).
σεληναῖος, α, ον :
1 qui concerne la lune, A. Rh. 4, 167 ; Anth. App. 51, 27, etc. ; Luc. Ic. 13 ||
2 éclairé par la lune, Oracl. (Hdt. 1, 62) ||
3 qui a la forme ou la largeur de la lune, DL. 1, 24.
Étym. σελήνη.
σεληναῖος, 1) mondhell, νύξ, Orak. bei Her. 1.62.
2) mondförmig, bes. halbmondförmig, DL. 1.24.
3) übh. zum Monde gehörig ; δαίμων, Luc. Icarom. 13 ; – σ. πάθος, = σεληνιασμός.
2) mondförmig, bes. halbmondförmig, DL. 1.24.
3) übh. zum Monde gehörig ; δαίμων, Luc. Icarom. 13 ; – σ. πάθος, = σεληνιασμός.
σεληναῖος, α, ον
- lighted by the moon, σ. νύξ a moonlight night, Orac. ap. Hdt., Anth. from σελήνη