σεληνῖτις
σελην-ῖτις, ιδος, ἡ,
- = χαμαίκισσος, Ps.-Dsc. 4.37.
σεληνῖτις, ίτιδος [ῑῐδ] adj. f. qui vient de la lune, Ath. 57f.
Étym. v. le préc.
σεληνῖτις, fem. zu σεληνίτης.
λαβὼν κιρρὸν κηρὸν καὶ χυλοὺς ἀερίας καὶ σεληνίτιδος μῖξον καὶ πλάσον Ἑρμῆν ὑπόκενον
toma cera anaranjada y jugo de aérea y de hiedra terrestre, mézclalo y modela un Hermes hueco