σεληνίτης
σεληνίτης, moon
σελην-ίτης [ῑ] λίθος, ὁ,
- moon-stone, selenite, i.e. foliated sulphate of lime, so called because it was supposed to wax and wane with the moon, Dsc. 5.141, Procl. Sacr. p.149 B.
- 2 οἱ Σεληνῖται the men in the moon, Luc. VH 1.18: fem. -ίτιδες, γυναῖκες Herodor. 21 J.
- b a people of Arcadia, Dionys. Chalcidensis ap. Sch. A.R. 4.264.
σεληνίτης, ου [ῑ] adj. m. :
1 de la lune : λίθος, Diosc. 5, 159, sélénite, minéral appelé aussi ἀφροσέληνον ||
2 habitant de la lune, Luc. V.H. 1, 18.
Étym. σελήνη.
σεληνίτης, ὁ, fem. σεληνῖτις, aus dem Monde, vom Monde, mondähnlich ; λίθος, Gypsselenit, Marienglas, Diosc., sonst ἀφροσέληνος, Mondschaum.