σθενοβλαβής
σθενοβλαβής, hurting the strength, weakening
σθενοβλᾰβής, ές,
- hurting the strength, weakening, Opp. C. 2.82.
σθενο·βλαβής, ής, ές [ᾰ] qui affaiblit, Opp. C. 2, 82.
Étym. σθένος, βλάπτω.
σθενοβλαβής, ές, der Kraft schadend, dah. entkräftend, Opp. Cyn. 2.82.