σηψιδακής
σηψιδακής, causing mortification by its bite
σηψῐδᾰκής, ές,
- causing mortification by its bite, φαλάγγιον Pl. ap. Arist. Top. 140a4.
σηψι·δακής, ής, ές [ῐᾰ] dont la morsure engendre la putréfaction, Plat. (Arstt. Top. 6, 2, 4).
Étym. σῆψις, δάκνω.
σηψιδακής, ές, durch den Biß Fäulnis verursachend, φαλάγγιον, Plat. bei Arist. top. 6.2.