σκατοφάγος
σκατοφάγος, eating dung or dirt
σκᾰτοφάγ-ος (parox.), ον,
- eating dung or dirt, Epich. 63, Crobyl. 7, Men. 825, Sam. 205, Pk. 204; as epith. of Asclepios, with allusion (cf. Sch.) to a foul practice of Hippocrates, Ar. Pl. 706, cf. Arg.Metr. Eq.
σκατο·φάγος, ος, ον [ᾰᾰ] qui mange des excréments ; p. ext. avare, Epich. fr. 34 Ahrens ; Ar. Pl. 706 ; Mén. 4, 286 Meineke.
Étym. σκώρ, φαγεῖν.
σκατοφάγος, Kot fressend ; Ar. Plut. 706 ; Epicharm. bei Ath. VII.321d.
σκατοφάγος
σκᾰτο-φάγος, ον,
φαγεῖν
- eating dirt, Ar.