σκαφεῖον
σκαφεῖον, spade, hoe, mattock
σκᾰφ-εῖον, τό,
- spade, hoe, mattock, Hyp. Dem. Fr. 7, Clearch. 65, IG ΙΙ(2).144 A 84 (Delos, iv B.C.), PPetr. 3 p.109, al. (iii B.C.), PCair.Zen. 164.2, al. (iii B.C.), Ph. Bel. 90.2, D.S. 4.31, IG 2(2).1631.409; cf. σκάφιον (A) IV.
- 2 prob. basin, ib. 12.314.132, 22.1425.353.
- 3 concave mirror, used as a burning-glass, Plu. Num. 9: Lat. scaphium, Mart.Cap. 6.597.
σκαφεῖον, ου (τὸ) [ᾰ]
1 act. bêche, hoyau, DS. 4, 31 ; Cléarq. (Ath. 648f) ||
2 pass. objet creusé, écuelle, Plut. Num. 9 dout. ||
➳ Dans les inscr. att. σκαφεῖον (non σκαφίον) au sens de « auge » CIA. 2, 678, b, 18 (378/366 av. J.-C.) ; mais σκαφίον au sens de « petite auge », CIA. 2, 836, c-k, 22, 27 (270/262 av. J.-C.) ; v. Meisterh. p. 41.
Étym. σκάφη.
σκαφεῖον, τό, Werkzeug zum Graben, Grabscheit, ἐργαλεῖον, ᾧ σκάπτουσιν, ἄμη ἢ ἀξίνη, Phryn. in B.A. 62 ; Mathem. vett.
σκαφεῖον ², τό, dim. von σκάφη, kleine Wanne, kleiner Napf, Schöpfgefäß, Plut. Num. 9. S. σκάφιον.