σκηνικός
σκηνικός, of the stage, theatrical
σκηνῐκ-ός, ή, όν, (σκηνή II)
- of the stage, theatrical, Plu. Mus. 2.1142c; ἀγών CIG 2820 A 15 (Aphrodisias), cf. SIG 704 E 17 (Decret.Amphict., ii B.C.), 711 L 5 (Delph., ii B.C.), BGU 1074.16 (iii A.D.); σ. φιλόσοφος, of Euripides, Ath. 13.561a. Adv. -κῶς Eust. 6.11.
- 2 Subst. σκηνικός, ὁ, actor (whereas θυμελικοί are, or include, musicians and dancers, Vitr. 5.7.2), Plu. Oth. 6.
σκηνικός, ή, όν, de théâtre, scénique, DS. 17, 16 et 106 ; Phil. 1, 18 ; Plut. M. 1142b ; Ath. 561a, 630c ; ὁ σκ. Plut. Oth. 6, acteur, p. opp. au chœur (θυμελικός) ||
Cp. -ώτερος, Naz.
Étym. σκηνή.
σκηνικός, zur Scene, Bühne gehörig, zum Theater gehörig, theatralisch ; ἀγῶνες, Ath. XIV.630, u. a.Sp., auch adv. – Bes. ὁ σκηνικός, der eigentliche Schauspieler, der auf der Scene spielt, im Ggstz zu dem in der Orchestra Singenden u. Tanzenden, θυμελικός, Plut. Oth. 6. – Nach S.Emp. adv.gramm. 288 hieß Euripides ὁ σκ. φιλόσοφος.