σοφιστέον
σοφιστέον, one must contrive
σοφισ-τέον,
- one must contrive, ὅπως ἂν . . Arist. Pol. 1319b25.
σοφιστέον, vb. de σοφίζομαι, Arstt. Pol. 6, 4, 19, v. σοφίζω.
σοφιστέον, one must contrive