σοφιστικός
σοφιστικός, of or for a sophist, sophistical
σοφισ-τικός, ή, όν,
- of or for a sophist, βίος Pl. Phdr. 248e; τὸ σ. γένος the class of sophists, Id. Sph. 224c; ἡ -κή (sc. τέχνη) sophistry, ib. 224d, al.
- 2 sophistical, μὴ σ. ποιεῖν ἀλλὰ σοφούς X. Cyn. 13.7; ἐροῦμεν σοφὸν ἢ σ.; Pl. Sph. 268b; σ. λόγος fallacy, Arist. Pol. 1307b36; περὶ σ. ἐλέγχων, title of work by Arist. Adv. -κῶς Pl. Tht. 154e, Arist. Rh. 1419a14.
σοφιστικός, ή, όν :
1 propre aux sophistes, Plat. Phædr. 284e, Soph. 224c, etc. ; Arstt. Metaph. 3, p. 64, 23 ; ἡ σοφιστική (s. e. τέχνη) Plat. Soph. 224d, l’art des sophistes, la sophistique ||
2 semblable à un sophiste, d’où sophistique, captieux, fallacieux, en parl. de pers. Xén. Cyn. 13, 7 ; Plat. Soph. 268b ; en parl. de choses (discours, etc.) Arstt. Pol. 5, 8, 3 ||
Sup. σοφιστικώτατος, Rhét. 3, 641 W.
Étym. σοφιστής.
1. behorend bij de sofist, van de sofisten:
2. sofistisch, bedrieglijk:
σοφιστικός, den Sophisten betreffend ; βίος, Plat. Phaedr. 248e ; ἡ σοφιστική, die Kunst des Sophisten, Prot. 316d ; sophistisch, d.i. künstlich redend, arglistig und trügerisch im Disputieren, μὴ σοφιστικούς, ἀλλὰ σοφοὺς καὶ ἀγαθούς, Xen. Cyn. 13.7 ; Luc. Prom. 4.
σοφιστικός, ή, όν
σοφιστής
- 1of or for a sophist, Plat.
- 2like a sophist, sophistical, Xen., etc. adv. -κῶς, Plat.