στήκω
στήκω, to stand
στήκω, late pres. formed from ἕστηκα (pf. of ἵστημι),
- stand, LXX 3 Ki. 8.11, Ep.Rom. 14.4, 1 Ep.Cor. 16.13, Hippiatr. 69; imper. στῆκε PMag.Par. 1.923; part., παρὼν καὶ στήγων (sic) PLips. 40 ii 4 (iv/v A.D.); so ἑστήκω, Posidipp. ap. Ath. 10.412e.
στήκω, prés. formé du pf. ἕστηκα (v. ἵστημι) se tenir debout, Spt. 3 Reg. 8, 11 ; NT. Rom. 14, 4 ; 1 Cor. 16, 13 ; A. Aphr. Probl. 1, 49.
Strong 4739
†
= ἵστημι, to stand: Mk 3:31 11:25, Jo 1:26, Re 12:4 (ἕστηκεν T). Metaph., to stand firm, stand fast: absol., Ga 5:1 (but v. Field, Notes, 189 f.), II Th 2:15; seq. ἐν, Jo 8:44 (ἕστηκεν, T, R, mg.), I Co 16:13, Phl 1:27 4:1; c. dat., Ro 14:4.†
στήκω,
late pres. formed from ἕστηκα perf. of ἵστημι
- to stand, NTest.