στηλίτης

στηλίτ-ης, ου, ὁ, fem. στηλιτ-ῖτις, ιδος,

• of or like a στήλη, λίθος Luc. Philops. 11; ἐπὶ σταλίτιδι πέτρᾳ (Dor.) AP 7.424 (Antip.Sid.).
• • II inscribed on a στήλη, posted or placarded as infamous, στηλίτην τινὰ ἀναγράφειν, -ίτας ποιεῖν, Isoc. 16.9, D. 9.45; σ. γεγονὼς ἐν τῇ ἀκροπόλει Thrasyb. ap. Arist. Rh. 1400a32; cf. foreg.

στηλίτης, ὁ, fem. στηλῖτις, zur Säule gebörig ; λίθος, Luc. Philops. 11 ; auf eine Säule geschrieben ; bes. der, dessen Namen an die öffentliche Schandsäule geschrieben, gebrandmarkt ist, ὥστε καὶ στηλίτας ποιεῖν, Dem. 9.45 ; Plut. u. a.Sp. – Auf einer Säule wohnend, wie einige ägyptische Einsiedler zur Selbstpeinigung taten, K.S.

στηλίτης

• • Iof or like a στήλη, Luc., Anth.
  • IIinscribed on a στήλη, posted or placarded as infamous, στηλίτην τινὰ ἀναγράφειν, ποιεῖν Isocr., Dem.