στοιχειώδης
στοιχειώδης, elementary, of the nature of an element
στοιχει-ώδης, ες,
- elementary, of the nature of an element, Arist. GC 315a24 (Comp.), Phld. Rh. 1.69 S., al., Plu. QPlat. 2.1004a (Comp.), Gal. 1.506, 6.384, al.: Sup. -έστατος Arist. Metaph. 988b35, Hierocl. in CA 20 p.465 M.: esp. of Grammar, τὰ σ. μόρια D.H. Th. 22; of the numbers from 1 to 9, Theol.Ar. 57. Adv. -δῶς Demetr.Lac. Herc. 1647.24, D.L. 7.131, 10.34.
- 2 v. στοιχώδης.
στοιχειώδης, ης, ες, élémentaire, Arstt. Gen. et corr. 1, 1, 15 ; DH. Thuc. 22 ||
Cp. -έστερος, Plut. M. 1004a ; sup. -έστατος, Arstt. Metaph. 1, 8, 3.
Étym. στοιχεῖον, -ωδης.
στοιχειώδης, ες, zu den Anfangsgründen oder Elementen gehörig, elementarisch, Arist. u. Folgende, wie Plut. öfter.