συγκαταμίγνυμι
συγ·καταμίγνυμι [ῡ] mêler avec, mélanger, unir : Χάριτας Μούσαις, Eur. H.f. 674, unir les Grâces aux Muses ; au pass. σ. εἰς τὸ σῶμα, Plat. Pol. 288e, se mêler au corps, être absorbé par le corps ; fig. être absorbé par, plongé dans, dat. Xén. Hier. 6, 2.
συγκαταμίγνυμι, [ῡ], (μίγνυμι), mit hinein- od. hinzumischen, verbinden ; τὰς Χάριτας μούσαις συγκαταμιγνύς, Eur. Herc.Fur. 674 : εἰς τὸ σῶμα συγκαταμιγνύμενα, Plat. Polit. 288e ; – übertr., empfänglich machen für Etwas, τινί, Xen. Hier. 6.2, μέχρι τοῦ ᾠδαῖς τε καὶ θαλίαις καὶ χοροῖς τὴν ψυχὴν συγκαταμίγνυται, poetische Verbindung.