συγκύρω

• appertain, τὸ ἱερὸν καὶ τὰ -κύροντα appurtenances, OGI 52.1 (Ptolemais, iii B.C.), cf. PCair.Zen. 460 (iii B.C.), POxy. 247.29 (i A.D.); τῇ σιτηρᾷ ἀπομοίρᾳ OGI 55.20 (Telmessus, iii B.C.): also συγκῠρέω, πᾶν τὸ συγκυροῦν Phld. Rh. 2.64 S.; τὰ -κυροῦντα POxy. 907.9 (iii A.D.).

[συγ-, συν- 2.]

3 pl. aor. opt. συγκύρσειαν.

To come together, collide : μὴ συγκύρσειαν ἵπποι Il. 23.435.