συγκύρημα
συγκύρημα, occurrence
συγκῠρ-ημα, ατος, τό,
- occurrence, Plb. 4.86.2, D.H. 9.38, Porph. Marc. 5, etc.; coincidence, καιροῦ Epicur. Ep. 2 p.54 U., cf. Cic. Att. 2.12.2; combination, Eust. 1363.15.
συγκύρημα, ατος (τὸ) [κῠ] rencontre fortuite, accident, événement, Pol. 4, 86, 2 ; DH. 9, 38, etc.
Étym. συγκυρέω.
συγκύρημα, τό, das Zusammentreffen, der Zufall, Pol. 4.86.2, 32.9.6.