συνάρω
συν·άρω (seul. ao. συνῆρσα, et pf. συνάραρα [ᾰᾱᾰ], ion. συνάρηρα) être ajusté, uni, Hh. Ap. 164 ; A. Rh. 2, 1112 ; Q. Sm. 3, 100 ; en prose, Luc. Zeux. 8.
συνάρω, (ἄρω), wie συναρμόζω, zusammenfügen u. verbinden ; – intr., συνήραρεν ἀοιδή, der Gesang hing zusammen, war verbunden, H.h. Apoll. 164 ; φάλαγξ συναραρυῖα, Luc. Zeux. 8.