συναρμοστικός
συναρμοστικός, of or for uniting
συναρμ-οστικός, ή, όν,
- of or for uniting, τινος Diotog. ap. Stob. 4.7.62, Iamb. Myst. 4.12, Dam. Pr. 342.
συναρμοστικός, ή, όν, apte à ajuster, à coordonner, Diotog. (Stob. Fl. 48, 62) ; Jambl. Myst. 4, 12.
Étym. συναρμόζω.
συναρμοστικός, ή, όν, zum Zusammenfügen, Vereinigen gehörig, geschickt, Iambl.