συνύπατος
συνύπατος, a colleague in the consulship
συνύπᾰτος, ὁ,
- colleague in the consulship, D.H. 6.22, D.C. 78.14:— hence συνυπᾰτεύω, Str. 5.1.11, Plu. Publ. 1, Fab. 25, etc.
συν·ύπατος, ου (ὁ) [ῠῠᾰ] collègue d’un consul, collègue dans le consulat, DH. 6, 22 ; DC. 78, 14.
Étym. σύν, ὕπατος.
συνύπατος, ὁ, Mitkonsul, Dion.Hal. 6.22.
συνύπατος
συν-ύπᾰτος, ὁ,
- a colleague in the consulship.