τέτμω
*τέτμω (seul. ao. 2 ἔτετμον ou τέτμον, sbj. τέτμω, ῃς, ῃ, etc.)
1 atteindre, acc. Il. 4, 293 ; 6, 374, etc. ; Od. 3, 256, etc. ; A. Rh. 3, 1275 ; fig. : ὃν γῆρας ἔτετμεν, Od. 1, 218, celui que la vieillesse a atteint ||
2 rencontrer, trouver, acc : πόρον, Eschl. Suppl. 787, un passage ||
3 obtenir du sort, avoir en partage : ἀταρτηροῖο γενέθλης, Hés. Th. 610, une nature perverse, c. à d. une femme au naturel pervers ||
➳ Ao. ind. 3 sg. ἔτετμε, Il. 4, 293, etc. ; ἔτετμεν, Od. 1, 218 ; τέτμεν, Il. 6, 374 ; 3 pl. τέτμον, A. Rh. 3, 1275 ; sbj. 2 sg. τέτμῃς, Od. 15, 15 ; 3 sg. τέτμῃ, Hés. Th. 610 ; opt. 1 pl. τέτμοιμεν, Thcr. Idyl. 25, 25, 61 ; on rattache qqf. à ce verbe la forme ἐτέτμετο, Orph. Arg. 366, que d’autres rapportent à τέμνω.
Étym. Étymol. inconnue.
τέτμω, nur im ep. aor. τέτμον, ἔτετμον, conj. τέτμῃς, Od. 15.15, ich traf, traf an, erreichte ; Hom. von Personen, ἔνθʼ ὅγε Νέστορʼ ἔτετμε, Il. 4.293 ; οὐκ ἔνδον ἀμύμονα τέτμεν ἄκοιτιν, 6.374, u. öfter ; auch ὃν γῆρας ἔτετμεν, den das Greisenalter erreichte, Od. 1.218 ; – τινός, Etwas durchs Schicksal erhalten, teilhaftig werden, ἀταρτηροῖο γενέθλης, Hes. Th. 610. – Aber ἐτέτμετο ὕλη Orph. Arg. 364 ist verkürzt für ἐτέτμητο, Ruhnk. conj. ἐτέμνετο.