ταυροφάγος
ταυροφάγος, bull-eating
ταυρο-φάγος [ᾰ], ον,
- bull-eating, epith. of Dionysus, S. Fr. 668; applied to Cratinus by Ar. Ra. 357 (anap.).
ταυρο·φάγος, ος, ον [ᾰ] mangeur de taureaux, ép. de Dionysos, Soph. fr. 594, et de Cratinos (à cause du taureau décerné aux poètes dithyrambiques dans certains concours) Ar. Ran. 357.
Étym. τ. φαγεῖν.
ταυροφάγος, Stiere fressend ; Dionysos, Soph. fr. 594 ; bei EM. ὅτι τοῖς τὸν διθύραμβον νικήσασι βοῦς ἐδίδοτο, ἢ τὸν ὠμηστήν ; vgl. Phot. u. Ar. Ran. 357, vom Kratinus.
ταυροφάγος
ταυρο-φάγος, ον,
φᾰγεῖν
- bull-eating, Ar.