τυφλώττω

τυφλ-ώττω,

• to be blind, ψυχὴ τ. Luc. Nigr. 4, cf. Phld. Po.Herc. 1676.4, Cic. Att. 2.19.1, Gal. 15.168, Chor. in Rh.Mus. 49.504 (p.252 F.-R.); περὶ τὰ κάλλιστα Plb. 2.61.12; ἀμφὶ [τὰς αἱρέσεις] Gal. Libr.Ord. 1.
• • • 2 to be dim, faded, of paintings, Philostr. Im. 1.2.

τυφλώττω, blind sein, übh. = τυφλόω im pass.; περί τι, Pol. 2.61.12 ; τυφλώττουσαν ψυχὴν περιφέρων, Luc. Nigr. 4 ; γραφαί, Philostr. imag. 1.2 ; τυφλώττων τῇ ἐπιθυμίᾳ, Hdn. 3.11.20.

τυφλώττω, τυφλός

• to be blind, Luc.