φθοροποιός
φθοροποιός, causing destruction
φθορο-ποιός, όν,
- causing destruction, Boëth.Stoic. 3.265, Petos. ap. Vett.Val. 80.7, Dsc. Alex. Praef., Placit. 5.30.1, Doroth. in Cat.Cod.Astr. 2.196; δύναμις Ph. 2.96; πάθος Simp. in Cael. 436.26: c. gen., Ph. 2.327, al.; τῶν ζῴων Gp. 2.27.5; μεταβολὴ φ. τοῦ μεταβαλλομένου Dam. Pr. 414.
- 2 abortifacient, Ps.-Dsc. 1.1.
φθορο·ποιός, ός, όν, qui corrompt ou détruit, pernicieux, Eschl. fr. 334 ; Phil. (Suid. 632) ; Plut. M. 911a ; Geop. 5, 26 ; avec le gén. Geop. 2, 27, 5.
Étym. φθορά, ποιέω.
φθοροποιός, schaden bereitend, dah. verderbend, schädlich, tödlich ; Plut.; Philo bei Suid.
te invoco a ti, el dios invisible que causa la ruina y la desolación