φθόνησις
φθόνησις, a jealous refusal
φθόν-ησις, εως, ἡ,
- jealous refusal, S. Tr. 1212.
φθόνησις, εως (ἡ) c. φθόνος, Soph. Tr. 1212.
Étym. φθονέω.
φθόνησις, ἡ, das Beneiden, Mißgönnen, übh. = φθόνος, φορᾶς γέ τοι φθόνησις οὐ γενήσεται Soph. Tr. 1202.
φθόνησις, εως,
- a jealous refusal, Soph.