φθόρος
φθόρος, a pestilent fellow
φθόρ-ος (on the accent v. Hdn.Gr. 1.191), ὁ,
- = φθορά, Thgn. 833, Th. 2.52, Pl. Euthd. 285b, Arist. Pr. 879b26; πολὺς ἐγένετο φ. τῶν πολεμίων Plb. 3.51.3: mostly in phrases, ἴτʼ ἐς φθόρον = φθείρεσθε (v. φθείρω II.1), A. Ag. 1267; οὐκ ἐς φθόρον . .; Id. Th. 252; ἄπαγʼ ἐς τὸν φθόρον [Epich.] ap. Ath. 2.63d.
- II like ὄλεθρος, pestilent fellow, Ar. Eq. 1151, D. 13.24; of a woman, Ar. Th. 535; φθόρος ἀργυρίω Theoc. 15.18.
φθόρος, ου (ὁ)
1 perdition, perte, ruine, destruction, Thgn. 833 ; Thc. 2, 52 ; Plat. Euthyd. 285b ; formule d’imprécation ἐς φθόρον, Eschl. Ag. 1240 ; Sept. 234 ; εἰς τὸν φθόρον, Epich. (Ath. 63c) aller à la malheure ; p. ext. fléau, être funeste, en parl. d’un homme, Ar. Eq. 1151 ; Dém. 173, 16 ; d’une femme, Ar. Th. 535 ||
2 particul. désastre à la guerre, Pol. 3, 51, 3.
Étym. φθείρω.
φθόρος, ὁ, = φθορά ; Thuc. 2.52, καὶ ὄλεθρος Plat. Euthyd. 285b ; ἐς φθόρον und οὐκ ἐς φθόρον gewöhnliche Verwünschungsformeln, Aesch. Spt. 234 ; ἴτʼ ἐς φθόρον πεσόντα Ag. 1240 ; ἄπαγʼ εἰς τὸν φθόρον Epicharm. bei Ath. II.63c ; – Niederlage im Kriege, Pol. 3.51.3. – Auch, wie ὄλεθρος, ein verderblicher Mensch, der Andern Verderben bringt, Ar. Eq. 1147, Dem. 13.24, auch von einem Weibe, ἡ φθόρος, Ar. Th. 535, s. Lobeck Aj. p. 275.
φθόρος, ὁ,
= φθορά, Theogn., Thuc.
- Iἴτʼ ἐς φθόρον φθείρεσθε (v. φθείρω II. 1) a common form of cursing, Aesch.; οὐκ ἐς φθόρον; Aesch.
- IIlike ὄλεθρος, a pestilent fellow, Ar., Dem.