φιλοπουλύγελως
φῐλοπουλύγελως, v. φιλοπολύγελως.
φιλο·πουλύγελως, ωτος (ὁ, ἡ) [ῐῠ] qui aime à bien rire, grand rieur, Anth. 5, 243.
Étym. poét. p. *φιλοπολύγελως.
φιλοπουλύγελως, ὁ, ἡ, poet. statt φιλοπολύγελως, Freund von vielem Lachen, κόρη, Maced. 4 (V.243).