φοβητέος
φοβητέος, one must fear
φοβητέος, α, ον, vb. de φοβέω, Plat. Leg. 746e ; au neutre, Plat. Rsp. 452b, Leg. 891a, etc. ; Plut. M. 131e.
φοβητέος, ον,
verb. adj. of φοβέομαι
- 1one must fear, Plat.
- 2φοβητέος, η, ον, to be feared, Plat.