φονή

φον-ή, ἡ, always, exc. in Suid., in pl.,

• carnage, esp. on the field of battle, ἀσπαίροντας ἐν ἀργαλέῃσι φονῇσιν Il. 10.521; ἐν φοναῖς καλῶς πεσόντʼ A. Ag. 447 (lyr.); ἐν φοναῖς πεπτῶτʼ ἄθαπτον S. Ant. 696; ἔτι ἐν τῇσι φονῇσι ἐόντας Hdt. 9.76; κομισθέντα ἐκ τῶν φονῶν Ael. NA 5.1; also of slain beasts, θηρὶ μαχέσσασθαι ἕλικος βοὸς ἀμφὶ φονῇσιν Il. 15.633; ἐν φοναῖς θηροκτόνοις E. Hel. 154.
• • II blood shed by slaying, θῆκέ τʼ Αἴγισθον ἐν φοναῖς laid him weltering in his blood, Pi. P. 11.37, cf. Ael. NA 1.18, 3.21; φονῶν is prob. for φόνων in S. El. 11, Tr. 558; so ἑρπετὰ καὶ δάκετα . . ὑπʼ ἐμᾶς πτέρυγος ἐν φοναῖς ὄλλυται come to a bloody end, Ar. Av. 1070 (lyr., paratrag.); ποίῳ δὲ κἀπελύσατʼ ἐν φοναῖς τρόπῳ; what was the manner of her bloody end? S. Ant. 1314; φοναῖς murderously, ib. 1003 (expld. as Adj. by Sch., cf. φονός).

φονή, ἡ (*φένω), Mord, Ermordung ; oft im plur., ἀσπαίρειν ἐν ἀργαλέῃσι φονῇσιν Il. 10.521 ; μαχήσασθαι βοὸς ἀμφὶ φονῇσιν 15.633 ; τιθέναι τινὰ ἐν φοναῖς, = φονεύειν, morden, Pind. P. 11.37 ; τὸν ἐν φοναῖς καλῶς πεσόντα Aesch. Ag. 435, wie Soph. Ant. 692 ; ἐν φονῇσιν εἶναι, im Morden begriffen sein, Her. 9.76 ; σπᾶν φοναῖς Soph. Ant. 990, in Mord u. Blut herumzerren ; ἄπεστιν ἐν φοναῖς θηροκτόνοις Eur. Hel. 153, er ist abwesend bei Wild tötendem Morde, d.i. er ist auf der Jagd ; μαστὸς ἐν φοναῖς, die Brust mit Blut und Wunden bedeckt, El. 1207. – Der Mordplatz, die Wahlstatt, s. Böckh explic. Pind. P. 11.1-37.

φονή

-ῆς, ἡ

[φον-, *φένω.]

In pl.

• • 1

    Accompaniments of slaughter, blood shed abroad, gore (cf. φόνος 5..b) : ἀσπαίροντας ἐν φονῇσιν Il. 10.521.

  • 2

    App., a gory carcase : μαχέσσασθαι βοὸς ἀμφὶ φονῇσιν Il. 15.633.

For Pindar, see also: φονά

φονή : massacre, murder, pl., ‘rending,’ Il. 15.633.

φονή, ἡ, Φένω

• slaughter, murder, always in pl., Il.; ἐν τῇσι φονῇσιν εἶναι to be in the act of slaying, Hdt.; ἐν φοναῖς πεσών Aesch.; σπᾶν φοναῖς to rend murderously, Soph.; ἄπεστιν ἐν φοναῖς θηροκτόνοις he is absent a-killing game, Eur.