φράτωρ
φράτωρ [ᾱ], ορος, ὁ,
- = φράτηρ, PHib. 1.28.7 (iii B. C.), freq. in codd., v. φράτηρ sub fin.: Ion. φρήτωρ IG 14.759.10, al. (Naples).
φράτωρ, ορος (ὁ) [ᾱ] membre d’une même phratrie, Ar. Av. 1667, Ran. 419, Eq. 255 ; Dém. 1054, 14 ; 1305, 22 ; Lys. 183, 10 ; Arstt. Pol. 2, 3, 7, etc. ; fig. en parl. d’oiseaux, El. N.A. 8, 24.
Étym. cf. φράτηρ.
φράτωρ, ορος, ὁ, Mitglied einer φράτρα ; οἱ φράτορες, die zu einer φράτρα Gehörenden, curiales ; Aesch. Eum. 626 ; εἰσάγειν τὸν υἱὸν εἰς τοὺς φράτορας Ar. Av. 1667 ; φράτορας φῦσαι Ran. 419, vgl. Eq. 255 ; Dem. 57.23, oft ; Arist. Pol. 2.2 ; Her. v.Hom. 29, 31 ; – übertr. von Tieren, Ael. H.A. 8.14. – Vgl. φρατήρ.