χρῆ

χρῆ, ἡ, = χρεία, so wird Soph. O.C. 504, τὸν τόπον δʼ ἵνα χρῆ᾿σται μʼ ἐφευρεῖν, vom Schol. χρῆ ʼσται = δεήσει erkl.; vgl. Suid. unter χρή, wo falsch χρῆσθαι steht.

χρῆ = χρεών II

• need, necessity, χρῆ ʼσται, which serves as a fut. to χρή, it will be needful, c. inf., Soph.