ἀείπλανος
ἀείπλανος, ever-wandering
ἀεί-πλᾰνος, ον,
- ever-wandering, χείλεα γρηός Call. Hec. Fr. 310 Pf. [updated ref.].
siempre errante
χείλεα
ἀεί·πλανος, ος, ον [ᾰν] toujours errant, Epigr. (Suid.).
Étym. ἀ. πλανάω.
ἀείπλανος, stets irrend (?).