ἀεροφοῖτις

*ἀερο·φοῖτις, seul. ion. ἠερο·φοῖτις, ιδος (ἡ)

1 qui habite les ténèbres (Érinys) Il. 9, 571 ; 19, 87 ||

2 qui traverse les airs, Orph. H. 8, 2.

Étym. ἀήρ, φοιτάω.

Menu