ἀκινητίζω
ἀκιν-ητίζω,
- = ἀκινητέω, Arist. HA 537b7, Stoic. 2.161.
estar inmóvil, no moverse
ἀήρ
αἰσθήσεις
τὰ ἔντομα τῶν ζῴων
κινουμένων τε καὶ ἀκινητιζόντων
ἀκινητίζω [κῑ] c. le préc. Arstt. H.A. 4, 10, 12, etc. ; Sext. M. 342.
ἀκινητίζω, [κῑ], unbeweglich sein, ruhen, Arist. öfter, z.B. H.A. 4.10.