ἀκουάζομαι
ἀκουάζομαι, to listen
ἀκουάζομαι,
- hear, listen to, c. gen., ἀοιδοῦ Od. 9.7, cf. 13.9; δαιτὸς ἀκουάζεσθον ye are bidden to the feast, like καλεῖσθαι, Il. 4.343: Medic., of auscultation, ἀ. πρὸς τὰ πλευρά Hp. Morb. 2.61:—Act., h.Merc. 423.
ἀκουάζομαι, hören, Hom. dreimal, in derselben Stelle des Verses, Versende ἀκουάζωνται ἀοιδοῦ Od. 9.7 u. ἀκουάζεσθε δʼ ἀοιδοῦ 13.9 ; – πρώτω γὰρ καὶ δαιτὸς ἀκουάζεσθον ἐμεῖο Il. 4.343 ; Scholl. Aristonic. ὅτι ἀκουάζεσθον εἶπε τροπικῶς ἀντὶ τοῦ ἐπαισθάνεσθαι, ἐπεὶ ἡ ἀκοὴ εἶδός ἐστιν αἰσθήσεως… καὶ τὸ »τοὶ δὲ (Bekker οὐδὲ) πληγῆς ἀΐοντες (11.532)« ; Didym. Scholl. οὐ λέγει δὲ τῆς ἐμῆς δαιτὸς πρῶτοι ἀκούετε, ἀλλὰ πρῶτοί μου ἀκούετε περὶ δαιτός. οὕτως Ἀρίσταρχος. – H. Merc. 423 aktiv. ἀκουάζοντα θυμῷ.
ἀκουάζομαι
[ἀκούω.]
To listen to, give ear to.
With genit.: ἀοιδοῦ Od. 9.7, Od. 13.9.
To hear of.
With double genit. of person from whom one hears of a thing and of the thing: δαιτὸς ἐμεῖο Il. 4.343.
ἀκουάζομαι : listen with delight, ἀοιδοῦ, ‘to the bard;’ δαιτὸς ἀκουάζεσθον ἐμεῖο, ‘hear from me the glad call to the feast,’ Il. 4.343.
ἀκουάζομαι
ἀκούω
Dep., only in pres.
- to hearken or listen to, c. gen., Od.; δαιτὸς ἀκουάζεσθον ye are bidden to the feast, Il.