ἀκουή
ἀκουή, ἡ, Ep. for ἀκοή (q.v.).
ἀκουή, ῆς (ἡ) [ᾰ]
1 son ou bruit entendu, Il. 16, 634 ||
2 bruit recueilli, nouvelle, Od. 2, 308.
Étym. p. *ἀκοϝή, cf. ἀκοή et ἀκούω.
ἀκουή, = ἀκοή, Hom. sechsmal, immer Versende, Il. 16.634 ἕκαθεν δέ τε γίγνετʼ ἀκουή, weithin hört man es, Od. 2.308 μετʼ ἀγαυοῦ πατρὸς ἀκουήν, um vom Vater zu hören, 4.701, 5.19, 14.179, 17.43 μετὰ πατρὸς ἀκουήν ; – Eur. Dan. 50 ἀκουά.
ἀκουή
-ῆς, ἡ
[ἀκούω.]
- 1
A sound Od. 16.634.
- 2
News, tidings Od. 2.308, Od. 4.701 = Od. 5.19, Od. 14.179, Od. 17.43.
- 1
ἀκουή : hearing; μετὰ πατρὸς ἀκουήν, ‘to hear tidings’ of father; ἕκαθεν δέ τε γίγνετʼ ἀκουή, ‘can be heard’ afar, Il. 16.634.
ἀκουή
Epic for ἀκοή