ἀλλοτρίωσις
ἀλλοτρίωσις, estrangement
- estrangement, Phld. D. 3Fr. 1; aversion, πρὸς πόνον Gal. 5.459; τινός from one, App. BC 5.78; τινὸς εἴς τινα 3.13; opp. οἰκείωσις, Porph. Abst. 3.19; τῆς ξυμμαχίας οὐχ ὁμοία ἡ ἀ. Th. 1.35:—Medic., loss of substance, mortification, Aët. 13.3.
I
1 c. gen. de cosa rechazo, no aceptación, renuncia
τῆς ξυμμαχίας διδομένης οὐχ ὁμοία ἡ ἀ.
• en lit. crist.
τῶν περισπασμῶν
τῶν κακῶν
ἀπὸ τῆς ζωῆς
2 en fil. heleníst. rechazo, repulsión, repugnancia natural, op. οἰκείωσις:
μίαν οἰκείωσιν εἶναι φύσει πρὸς ἡδονὴν ἢ ἀλλοτρίωσιν πρὸς πόνον
πρὸς αὐτάς (τὰς ἡδονάς)
οἰκειώσεως πάσης καὶ ἀ. ἀρχὴ τὸ αἰσθάνεσθαι
3 hostilidad, aversión c. εἰς:
ἐς τὸν Καίσαρα ἀλλοτρίωσιν
μὴ ... ἐς φανερὰν αὐτοὺς ἀλλοτρίωσιν προαγάγῃ
• c. gen. obj.
Ρομπήιος ... ἐς ἀλλοτρίωσιν ὑπήγετο τοῦ Μηνοδώρου
ἡ δὲ ἀ. τοῦ κοινοῦ γένους ἀδικίαν ἐμποιεῖ
4 separación, desvío
ἡ ψυχὴ ... εἰς ἀλλοτρίωσιν ἐθίζεται
de la mujer adúltera
• abandono, desvío esp. de Dios c. gen. obj.
ἁμαρτία ἐστιν ἡ τοῦ θεοῦ ἀ.
en la definición de ‘pecado’
• abs.
μὴ γενηθῇς μοι ἐς ἀλλοτρίωσιν
II
1 tendencia foránea o extranjerizante
ἐκαθάρισα αὐτοὺς ἀπὸ πάσης ἀ.
2 heterogeneidad, diferencia
op. ταὐτότης
ἀ. τῆς φύσεως
3 alteración, deterioro
τῆς κατὰ φύσιν μορφῆς ἀ.
• medic. desvitalización
τὸν τῆς ἀ. κίνδυνον
III de propiedades enajenación, venta, BGU 464.1 (II a.C.).
a) Veräußerung an Fremde, Thuc. 1.35, Schol. στέρησις.
b) Abneigung, πρός τινα, App. B.C. 3.13 u. sonst.
- estrangement, τῆς ξυμμαχίας οὐχ ὁμοία ἡ ἀλλ. its estrangement, its loss, Thuc.