ἀνάλειπτος
ἀνάλειπτος, unanointed
ἀν-άλειπτος, ον,
- unanointed, Antyll. ap. Aët. 3.9:—also ἀν-άλειφος, ον, Them. Or. 20.235d, Archig. ap. Aët. 3.194.
ἀν·άλειπτος, ος, ον [ᾰλ] non graissé, Aét. 3, 9.
Étym. ἀν-, ἀλείφω.
ἀνάλειπτος, nach B.A. 396, falsch für ἀνήλειπτος.