ἀνάνετος
ἀνάνετος, not relaxed
ἀνάνετος, ον,
- not relaxed, διάθεσις Stoic. 2.129, cf. 3.141; not capable of diminution, Porph. Intr. 20.4.
que no puede ser disminuido
διαθέσεις
ἀν·άνετος, ος, ον, qui ne se relâche pas, Porph. Isag. p. 19.
Étym. ἀν-, ἀνίημι.
ἀνάνετος, nicht nachlassend, angestrengt, Sp.