ἀναντίρρητος
ἀναντίρρητος, not to be opposed
ἀναντί-ρρητος, ον,
- not to be opposed, Plb. 6.7.7, 28.13.4; undeniable, Act. Ap. 19.36; λόγοι S.E. M. 8.160. Adv. -τως without opposition, by consent, Plb. 22.8.11; incontrovertibly, OGI 335.138 (Pergam.), Aët. 15.15; without gainsaying, Act. Ap. 10.29.
I
1 incontrovertible, innegable
μαρτυρία
λόγοι
2 que no sufre oposición
αἱ τῶν ἀφροδισίων χρεῖαι
II adv. -ως
1 sin oposición, degrado
τυγχάνειν πάντων φιλανθρώπων ἀ.
ἧλθον
ἀποδώσομεν
2 sin posibilidad de controversia
δεικνύντες
ἀν·αντίρρητος, ος, ον, qu’on ne peut contester ou contredire, Pol. 6, 7, 7, etc. ; Plut. Them. 24 ; NT. Ap. 19, 36.
1. onbetwistbaar, niet te ontkennen.
2. adv.
ἀναντίρρητος, dem man nicht widersprechen kann, unwidersprechlich, Pol. 28.11.
• Adv . ohne Widerspruch, willig, Pol. 23.8.
• Adv . ohne Widerspruch, willig, Pol. 23.8.