ἀναντίτυπος
ἀναντίτυπος, giving no resistance
ἀναντί-τῠπος, ον,
- giving no resistance, S.E. M. 9.411.
que no ofrece resistencia
σῶμα
ἀν·αντί·τυπος, ος, ον [ῠ] sans résistance, Sext. M. 9, 411 (var. ἀναντιτύπητος).
Étym. ἀν-, ἀντί, τύπτω.