ἀνατολικός
ἀνατολικός, eastern
ἀνατολικός, ή, όν,
- eastern, ἡμισφαίριον Str. 2.3.2; στοά J. AJ 20.9.7, al.; θάλασσα Epicur. Fr. 346b: Comp., Str. 2.1.27, Marin. Procl. 36: Sup., Marcian. Peripl. 1.6, al.
- 2 ἀνατολικοί, οἱ, = Orientales, title of a numerus, PFlor. 278V1 (iii A.D.).
- 3 ἀ. χρόνος time occupied in rising, Gem. 7.18, Ptol. Alm. 2.11; ἀ. φάσεις Ptol. Tetr. 99; but ἀ. σελήνη waxing moon, Xenocr. ap. Orib. 2.58.77, Ptol. Tetr. 116.
- II Subst. ἀνατολικόν, τό, = κλύμενον, of a flower opening at sunrise, Ps.-Dsc. 4.13.
I
1 propio de la salida de un astro
χρόνοι
• de las φάσεις de las estrellas con respecto al sol matutino Ptol.Tetr.2.13.7.
2 creciente
σελήνη
II
1 oriental
πλευρόν
δεξιὰ τοῦ κόσμου τὰ ἀ. μέρη
τόπος
πόλεις
ἡμισφαίριον
στοά
Ὠκεανός
κεραίη
• subst. ἡ ἀ. Oriente St.Byz.s.u.
2 subst. τὸ ἀ. la madreselva que se abre por la mañana, Ps.Dsc.4.13.
3 οἱ ἀ. orientales una unidad militar PFlor.278.5.1 (III d.C.).
ἀνατολικός, ή, όν, qui concerne la région du Levant, oriental, Plut. M. 888a ; Jos. A.J. 20, 9, 7 ; ἡ ἀνατολική, E. Byz. vo Ἴχναι, l’Orient ; οἱ ἀνατολικοί, Hdn 3, 2, 4 ; 3, 4, 5, les Orientaux ||
Cp. -ώτερος, E. Byz. vo Ἑκατόμπυλος.
Étym. ἀνατολή.
ἀνατολικός, aus dem Morgenlande, östlich, Strab. u. a.Sp.