ἀνατροπεύς
ἀνατροπεύς, overturner, destroyer
ἀνατροπ-εύς, έως, ὁ,
- overturner, destroyer, τοῦ οἴκου Antipho 2.2.2; τῆς νεότητος Plu. Lib.educ. 2.5b; subverter, τῶν ἐν ἀνθρώποις νομιζομένων D.Chr. 37.32.
subvertidor
τῶν ἐν ἀνθρώποις νομιζομένων
• gener. destructor
τοῦ οἴκου
τῆς νεότητος
ἀνατροπεύς, έως (ὁ) destructeur, Ant. 116, 28 ; fig. corrupteur, Plut. M. 5b.
Étym. ἀνατρέπω.
ἀνατροπεύς, ὁ, der Umwälzer, Zerstörer, οἴκου Antiph. II β 2 ; Plut. adv. Stoic. 1.