ἀνερῶ
ἀνερῶ, Att. fut. of ἀναγορεύω; v. ἀνεῖπον.
ἀν·ερῶ, sert de fut. à ἀναγορεύω ; du même th. verbal viennent également le pf. ἀνείρηκα, les temps pass. fut. ἀναρρηθήσομαι, Eschn. 74, 31 ; ao. ἀνερρήθην, Xén. Hell. 1, 4, 20 ; Dém. 253, 6 ; Eschn. 60, 9 ; pf. ἀνείρημαι, d’où 3 sg. impér. ἀνειρήσθω, Plat. Rsp. 580c (ἀνά, ἐρῶ, fut. de εἴρω 2 ; cf. ἀναγορεύω et ἀνεῖπον).
ἀνερῶ, fut. zu ἀναγορεύω, aor. ἀνεῖπον, perf. ἀνείρηκα, laut ausrufen, ἀναρρηθεὶς αὐτοκράτωρ Xen. Hell. 1.4, 120.