ἀνερωτητέον
ἀνερωτητέον, one must interrogate
ἀνερωτ-ητέον,
- one must interrogate, Pl. Phlb. 63c.
hay que preguntar por
τὴν φρόνησιν καὶ τὸν νοῦν
ἀνερωτητέον, vb. du préc. Plat. Phil. 63c.