ἀνθρακώδης
ἀνθρᾰκ-ώδης, ες,
- = ἀνθρακοειδής, Hp. Mul. 11, Arist. Sens. 437b17, Diog.Oen. 8.
de color carbón encendido, rojo
τὰ ἐμμήνια
λίθοι
πῦρ
χρώς
ἥλιος
• subst.
τό τ' ἐν τοῖς ἀνθρακώδεσιν εἶναι πῦρ καὶ ἡ φλόξ
existir el fuego y la llama en los cuerpos en combustión
ἀνθρακώδης, ης, ες [ᾰκ] semblable à du charbon, Hpc. 595, 38 ; Arstt. Sens. 2, 7.
Étym. ἄνθραξ, -ωδης.
ἀνθρακώδης, ες, kohlenartig, Hippocr.