ἀπάλαμνος
ἀπάλαμνος, without hands, helpless, good for naught
ἀπάλαμνος [πᾰ], ον, poet. for ἀπάλαμος (cf. παλαμναῖος from παλάμη, νώνυμνος from νώνυμος), properly,
- without hands, i.e. helpless, ἀνὴρ ἀ. Il. 5.597, cf. Simon. 53; also οὐκ ἀ. λόγος Alc. 49. Adv. -νως AB 418.
- II in Lyr. and Eleg., reckless, lawless, ἀ. φρένες Pi. O. 2.57; of acts, ἔρδειν ἔργʼ ἀ. Sol. 28.12; ἀπάλαμνα μυθεῖσθαι Thgn. 481; ἀνελέσθαι Id. 281; ἀ. τι παθεῖν E. Cyc. 598.
1 que no tiene manos de donde carente de recursos
ἀνήρ
νέος
οὐκ ἀ. ... λόγος
máxima no indefendible, no sin sentido
2 que no tiene ley, criminal de pers.
μηδ' ἄγαν ἀ.
•
φρένες
ἔρδειν ... ἔργ' ἀ.
ἀπάλαμνα μυθεῖσθαι
ἀ. ἀνελέσθαι
τι ... παθεῖν ἀ.
sufrir una desgracia
ἀ·πάλαμνος, ος, ον [πᾰ]
1 impuissant, faible (litt. sans mains pour se défendre) Il. 5, 597 ; Sim. (Plat. Prot. 346c) ||
2 que l’on ne peut secourir, d’où mauvais, pervers, en parl. de pers. Pd. O. 2, 63 ; en parl. de choses : ἀπάλαμνα ἔρδειν, Sol. fr. 14, 12, ou μυθεῖσθαι, Thgn. 487, faire ou dire des choses blâmables ; ἀ. τι πάσχειν, Eur. Cycl. 598, subir un traitement déplorable.
Étym. cf. le suiv.
1. hulpeloos, krachteloos, zwak.
2. wetteloos, kwaadaardig:
ἀπάλαμνος, p. für ἀπάλαμος,
1) ἀνήρ Il. 5.597, ein Mann, der sich nicht zu helfen weiß ; dah. träg, untätig, Simon. bei Plat. Prot. 346c.
2) wogegen nichts anzufangen, dah. schändlich, verrucht, φρένες Pind. Ol. 2.63 ; ἀπάλαμνόν τι πάσχειν Eur. Cycl. 598 ; dem καλόν entggstzt, unanständig, Theogn. 281. Aber λόγος οὐκ ἀπάλαμνος Alcaeus bei Schol. Pind. I. 2.17, οὐδʼ ἔργʼ ἀπ. θέλει Solon. frg. 14.12, μυθεῖται ἀπάλαμνα Theogn. 487, nicht ausführbar.
1) ἀνήρ Il. 5.597, ein Mann, der sich nicht zu helfen weiß ; dah. träg, untätig, Simon. bei Plat. Prot. 346c.
2) wogegen nichts anzufangen, dah. schändlich, verrucht, φρένες Pind. Ol. 2.63 ; ἀπάλαμνόν τι πάσχειν Eur. Cycl. 598 ; dem καλόν entggstzt, unanständig, Theogn. 281. Aber λόγος οὐκ ἀπάλαμνος Alcaeus bei Schol. Pind. I. 2.17, οὐδʼ ἔργʼ ἀπ. θέλει Solon. frg. 14.12, μυθεῖται ἀπάλαμνα Theogn. 487, nicht ausführbar.
ἀπάλαμνος
[ἀ-1 + παλάμη.]
Handless, shiftless, without resource: ἀνήρ Il. 5.597.
ἀπᾰλαμνος, -ον, ἀπάλαμος
- a helpless ἔχει δʼ ἀπάλαμον βίον τοῦτον ἐμπεδόμοχθον (byz.: ἀπάλαμνον codd.: sc. Tantalos) O. 1.59
- b lawless, violent θανόντων μὲν ἐνθάδʼ αὐτίκʼ ἀπάλαμνοι φρένες ποινὰς ἔτεισαν (βίαιοι Σ.) O. 2.57
ἀπάλαμνος (παλάμη): without device, Il. 5.597†.
ἀπάλαμνος
- Iwithout hands, helpless, good for naught, Il.
- IIimpracticable, reckless, lawless, ἔρδειν ἔργʼ ἀπάλαμνα Solon.; ἀπάλαμνόν τι πάσχειν Eur.