ἀπαλειπτέον
ἀπαλειπτέον, one must expunge
ἀπ-ᾰλειπτέον,
- one must expunge, M.Ant. 11.19.
hay que destruir o borrar fig.
τροπὰς τοῦ ἡγεμονικοῦ
ἀπαλειπτέον, vb. d’ἀπαλείφω, M. Ant. 11, 19.