ἀπαλεξίκακος
ἀπᾰλεξ-ίκᾰκος, ον,
- = ἀλεξίκακος, f.l. in Orph. H. 67.5, dub. in IG 12(7).253 (Amorgos); ἥλιος Porph. ap. Eus. PE 3.11.
1 que protege del mal epít. de Asclepio, Orph.H.67.5,
de Heracles (por error ἀπαλαξίκακος)
ἥλιος
2
ἀ. ἀθεράπευτον
ἀπαλεξί·κακος, ος, ον [ᾰλῐᾰ] qui repousse un malheur, Orph. H. 67.
Étym. ἀπαλέξω, κακόν.
ἀπαλεξίκακος, Unglück abwehrend, Orph. H. 67.